Fof kort terwijl ik guitar lessen van één van de fijnste vrouwelijke jazzgitaristen sinds Mary Osborne nam. Ik nooit werd een groot gitarist, maar dat is omdat ik de tijd nooit aanbracht het om een groot gitarist neemt te zijn. Emily enerzijds, leefde en ademde guitar.

ONe dag ik bij de flat van Emily aankwam om een les te nemen en daar was zij in een gegoten been en op steunpilaren die, niet precies het grootste tijd ski�en hebben gehad. Ik vertelde haar Joe Pass kwam aan stad en hij presteerde op een dubbel-rekening met Jim Hall. Zij zei dat zij van het op de hoogte was en zij werkelijk van zou houden te gaan, vooral aangezien zij een goede vriend van Jim Halls was, maar er is één probleem dat zij „op het ogenblik ik niet kan lopen“ heeft gezegd. Ik zei „Emily, bent u niet zwaar, zodat zal ik enkel worden zoals dicht bij de Blauwe Nota aangezien ik kan en ik u.“ zal vervoeren Zo, zekere genoeg een paar nachten later raapte ik Emily op en dreef neer in het Dorp van Greenwich, vond een vlek aan de het noordenkant van het Vierkante Park van Washington en Emily kreeg op mijn rug en ik vervoerde haar aan de Blauwe Nota.

I wens had ik een bandregistreertoestel met me dat de nacht, omdat op in zich het kleden de ruimte na eerste vastgestelde Emily Jim vroeg of kon zij zijn mooie kers lenen guitar kleurde. Joe vertelde haar om een wijsje met hem te spelen. Zij hadden één mooie uitwisseling na een andere en het was iets het rust publiek beneden nooit werd te zien.

Na het spelen met Joe, eerder dan voor 2de vastgestelde Emily te blijven vroeg me hoe mijn rug en was om wilde te weten of zou ik letten op controlerend Leni Stern, omdat zij die nacht bij Staaf 55 op Christopher Street speelde. Zo, het spelen paard opnieuw, maakten wij onze manier over een paar meer blokken.

What thrilled Emily that night was seeing not only two legendary guitarists at the Blue Note, but seeing another wonderful guitarist, who was also a great writer. Emily said “hey, I know I’ve got the chops, but I would love to write like Leni”.

Leni was playing that night with a blazing guitarist named Wayne Krantz and as always her solos were silky smooth. I’ll tell more about Leni another time, but what I saw that night made me realize that every talented individual has something to glean from another.
Beautiful music is always an interchange.

In early 1985 I met Emily Remler, a young jazz guitarist who was getting some well-deserved attention at the time. I heard one of her records, a trio setting with my old friends Bob Moses and Eddie Gomez on drums and bass and was impressed. Emily was creative, smart, swung like crazy, and had a time feel that was just about the best I had ever heard from any guitarist, male or female.

Emily and I started playing together as a duo. We toured the United States and Europe off and on for about a year and were briefly involved romantically, until I realized that we had very little in common. We made a duet record for Concord Records, Together, which still stands up today, I think, especially as a testament to Emily’s genius. When the record was released there was lot of reaction from the jazz guitar community. One publication, The Texas Monthly, had a long article analyzing the different soloing approaches we had. They surmised that Neal Tesser, who wrote the liner notes, had confused my playing with Emily’s and Emily’s playing with mine! I thought that was kinda funny because ever since I started doing two-guitar things, even musicians who knew both of us sometimes couldn’t tell us apart. The first example of this I recall came from Jack Bruce, who also said he couldn’t tell me from John McLaughlin when he first heard “Spaces”. But where McLaughlin came off sounding like a high-flying rocket, Emily was like a poet when she played. I recall one bizarre incident on tour in Germany when we were in a doctor’s office. The doctor had a guitar there, an entry-level solid-body, with a small amp. Emily picked it up and plugged in and started playing just with her fingers - no pick. We were all mesmerized by what she was doing: chords, timing, feel, counterpoint, and spontaneity.

Emily died an untimely and all-too-early death in 1990 at the age of 32. Monty Alexander, her ex-husband, said it best; “She’s out of town. She’ll be back” - I believe that - the music was just too good.