F or a short while I took guitar lessons from one of the finest female jazz guitarists since Mary Osborne. F of een korte tijd nam ik les gitaar van een van de mooiste vrouwelijke jazz-gitaristen sinds Mary Osborne. I never became a great guitarist, but that's because I never put in the time it takes to be a great guitarist. Ik werd nooit een geweldige gitarist, maar dat komt omdat ik nooit in de tijd die nodig is om een goede gitarist. Emily on the other hand, lived and breathed the guitar. Emily aan de andere kant, leefde en ademde de gitaar.

O ne day I arrived at Emily's apartment to take a lesson and there she was in a leg cast and on crutches, having not exactly had the greatest time skiing. O p een dag dat ik aankwam bij het appartement van Emily naar les nemen en daar was ze in een been in het gips en op krukken, die niet precies had de grootste tijd skiën. I told her Joe Pass was coming to town and he was performing on a double-bill with Jim Hall. Ik vertelde haar dat Joe Pass kwam naar de stad en hij presteert op een double-bill met Jim Hall. She said that she knew about it and she'd really love to go, especially since she was a good friend of Jim Halls, but there's one problem she said “at the moment I can't walk”. Ze zei dat ze wist ervan en ze vind het echt geweldig om te gaan, vooral omdat ze een goede vriend van Jim Halls, maar er is een probleem dat zij 'zei op het moment kan ik niet lopen ". I said “Emily, you're not heavy, so I'll just get as close to the Blue Note as I can and I'll carry you.” So, sure enough a few nights later I picked Emily up and drove down into Greenwich Village, found a spot on the north side of Washington Square Park and Emily got on my back and I carried her to the Blue Note. Ik zei: 'Emily, je bent niet zwaar, dus ik ga gewoon zo dicht bij het Blue Note als ik kan en ik zal je dragen. "Dus, zeker genoeg voor een paar nachten later pakte ik Emily en reed naar beneden in Greenwich Village, een plek gevonden aan de noordkant van Washington Square Park en Emily ging op mijn rug en ik droeg haar naar het Blue Note.

I wish I had a tape recorder with me that night, because up in the dressing room after the first set Emily asked Jim if she could borrow his beautiful cherry colored guitar. Ik wou dat ik een tape-recorder met mij die nacht, want tot in de kleedkamer na de eerste set Emily vroeg Jim of ze me kon lenen gitaar zijn mooie gekleurde kersen. Joe told her to play a tune with him. Joe vertelde haar om een nummer met hem spelen. They had one beautiful interchange after another and it was something the rest audience downstairs never got to see. Ze had een mooie uitwisseling na de andere en het was iets wat de rest beneden publiek nooit te zien kreeg.

After playing with Joe, rather than stay for the 2nd set Emily asked me how my back was and wanted to know if I'd mind checking out Leni Stern, because she was playing that night at the 55 Bar on Christopher Street. Na het spelen met Joe, in plaats van verblijf voor de 2e Emily vroeg me hoe mijn rug was en wilde weten of ik zou denken uitchecken Leni Stern, omdat ze aan het spelen was die nacht in de 55 Bar op Christopher Street. So, playing horse again, we made our way over a few more blocks. Dus, met paard weer, maakten we onze weg over een paar meer blokken.

What thrilled Emily that night was seeing not only two legendary guitarists at the Blue Note, but seeing another wonderful guitarist, who was also a great writer. Wat Emily blij die avond was niet alleen twee legendarische gitaristen te zien in de Blue Note, maar zien een fantastische gitarist, die ook een groot schrijver. Emily said “hey, I know I've got the chops, but I would love to write like Leni”. Emily zei: "hey, ik weet dat ik de karbonades heb, maar ik zou graag schrijven als Leni".

L eni was playing that night with a blazing guitarist named Wayne Krantz and as always her solos were silky smooth. L ENI aan het spelen was die nacht met een brandende gitarist Wayne Krantz naam en zoals altijd haar solo's waren zijdezacht. I'll tell more about Leni another time, but what I saw that night made me realize that every talented individual has something to glean from another. Ik zal meer vertellen over Leni een andere tijd, maar wat ik zag die nacht deed me beseffen dat elk getalenteerd individu iets te achterhalen van een ander heeft.
B eautiful music is always an interchange. B eautiful muziek is altijd een wisselwerking.

In early 1985 I met Emily Remler, a young jazz guitarist who was getting some well-deserved attention at the time. Begin 1985 ontmoette ik Remler Emily, een jonge jazz gitarist die kreeg een aantal goed aandacht verdient op het moment. I heard one of her records, a trio setting with my old friends Bob Moses and Eddie Gomez on drums and bass and was impressed. Ik hoorde een van haar platen, een trio met mijn oude vrienden van Bob Moses en Eddie Gomez op drums en bas en was onder de indruk. Emily was creative, smart, swung like crazy, and had a time feel that was just about the best I had ever heard from any guitarist, male or female. Emily was creatief, slim, zwaaide als een gek, en had een tijd het gevoel dat was zo ongeveer het beste wat ik ooit gehoord had van elke gitarist, mannelijk of vrouwelijk.

Emily and I started playing together as a duo. Emily en ik begon te spelen samen als een duo. We toured the United States and Europe off and on for about a year and were briefly involved romantically, until I realized that we had very little in common. We toerden de Verenigde Staten en Europa uit en voor ongeveer een jaar en werd kort een relatie, tot ik besefte dat we zeer weinig met elkaar gemeen hadden. We made a duet record for Concord Records, Together , which still stands up today, I think, especially as a testament to Emily's genius. We hebben een duet record voor Concord Records, samen, die nog steeds staat op vandaag, denk ik, vooral een eerbetoon aan het genie van Emily. When the record was released there was lot of reaction from the jazz guitar community. Toen de plaat werd uitgebracht was er veel reactie van de jazzgitaar gemeenschap. One publication, The Texas Monthly , had a long article analyzing the different soloing approaches we had. Een publicatie, The Texas Monthly, had een lang artikel analyse van de verschillende benaderingen solo's die we hadden. They surmised that Neal Tesser, who wrote the liner notes, had confused my playing with Emily's and Emily's playing with mine! Zij vermoedden dat Neal Tesser, die schreef de liner notes, had mijn spelen met Emily's en Emily speelt met de mijne verward! I thought that was kinda funny because ever since I started doing two-guitar things, even musicians who knew both of us sometimes couldn't tell us apart. Ik dacht dat dat was best grappig want sinds ik begon te doen met twee gitaar dingen, zelfs muzikanten die wisten allebei van ons soms niet kon vertellen ons onderscheidt. The first example of this I recall came from Jack Bruce, who also said he couldn't tell me from John McLaughlin when he first heard “Spaces”. Het eerste voorbeeld van deze ik me goed herinner kwam van Jack Bruce, die ook zei dat hij niet kon vertellen van John McLaughlin, toen hij voor het eerst hoorde "Spaces". But where McLaughlin came off sounding like a high-flying rocket, Emily was like a poet when she played. Maar waar kwam uit McLaughlin klinkt als een high-vliegende raket, Emily was als een dichter als ze gespeeld. I recall one bizarre incident on tour in Germany when we were in a doctor's office. Ik herinner mij een bizarre incident in Duitsland op tournee toen we in het kantoor van een arts. The doctor had a guitar there, an entry-level solid-body, with a small amp. De dokter had er een gitaar, een entry-level solid-body, met een kleine versterker. Emily picked it up and plugged in and started playing just with her fingers – no pick. Emily raapte het op en is aangesloten op en begon te spelen alleen met haar vingers - geen keuze. We were all mesmerized by what she was doing: chords, timing, feel, counterpoint, and spontaneity. We waren allemaal gebiologeerd door wat ze deed: akkoorden, timing, voelen, contrapunt, en spontaniteit.

Emily died an untimely and all-too-early death in 1990 at the age of 32. Emily stierf een voortijdige en de al te vroege dood in 1990 op de leeftijd van 32. Monty Alexander, her ex-husband, said it best; “She's out of town. Monty Alexander, haar ex-man, zei het beste, "She's Out van de stad. She'll be back” – I believe that – the music was just too good. Ze zal terug te zijn "- ik denk dat - de muziek was gewoon te goed.