L eni was playing that night with a blazing guitarist named Wayne Krantz and as always her solos were silky smooth. L ENI speelde die avond met een vlammende gitarist genaamd Wayne Krantz en zoals altijd haar solo's waren zijdezacht. I'll tell more about Leni another time, but what I saw that night made me realize that every talented individual has something to glean from another. Ik zal meer vertellen over Leni een andere tijd, maar wat ik zag die nacht deed me beseffen dat elk getalenteerd individu iets te sprokkelen van een ander heeft.
B eautiful music is always an interchange. B eautiful muziek is altijd een uitwisseling.

Emily and I started playing together as a duo. Emily en ik begon te spelen samen als een duo. We toured the United States and Europe off and on for about a year and were briefly involved romantically, until I realized that we had very little in common. We tournee in de Verenigde Staten en Europa uit en voor ongeveer een jaar en werden kort een relatie, tot ik besefte dat we heel weinig met elkaar gemeen hadden. We made a duet record for Concord Records, Together , which still stands up today, I think, especially as a testament to Emily's genius. We maakten een duet op te nemen voor Concord Records, Samen, die nog steeds staat op vandaag, denk ik, vooral als een bewijs van de genialiteit van Emily. When the record was released there was lot of reaction from the jazz guitar community. Toen de plaat werd uitgebracht was er veel reactie van de jazzgitaar gemeenschap. One publication, The Texas Monthly , had a long article analyzing the different soloing approaches we had. Een publicatie, The Texas Monthly, had een lang artikel analyse van de verschillende benaderingen solo's die we hadden. They surmised that Neal Tesser, who wrote the liner notes, had confused my playing with Emily's and Emily's playing with mine! Ze vermoedden dat Neal Tesser, die schreef de liner notes, had mijn spelen met Emily's en Emily speelt met de mijne war! I thought that was kinda funny because ever since I started doing two-guitar things, even musicians who knew both of us sometimes couldn't tell us apart. Ik dacht dat dat was best grappig want sinds ik begon met daarin twee-gitaar dingen, zelfs muzikanten die wist ons beiden kon soms niet uit elkaar vertellen. The first example of this I recall came from Jack Bruce, who also said he couldn't tell me from John McLaughlin when he first heard “Spaces”. Het eerste voorbeeld van deze herinner ik eraan kwam van Jack Bruce, die ook zei dat hij kon me niet vertellen van John McLaughlin, toen hij voor het eerst hoorde "Spaces". But where McLaughlin came off sounding like a high-flying rocket, Emily was like a poet when she played. Maar waar McLaughlin kwam uit klinken als een hoog-vliegende raket, Emily was als een dichter als ze gespeeld. I recall one bizarre incident on tour in Germany when we were in a doctor's office. Ik herinner mij een bizar incident in Duitsland op tournee toen we in het kantoor van een arts. The doctor had a guitar there, an entry-level solid-body, with a small amp. De dokter had een gitaar daar, een entry-level solid-body, met een kleine versterker. Emily picked it up and plugged in and started playing just with her fingers – no pick. Emily raapte het op en is aangesloten op en begon te spelen gewoon met haar vingers - geen pick. We were all mesmerized by what she was doing: chords, timing, feel, counterpoint, and spontaneity. We waren allemaal gebiologeerd door wat ze deed: akkoorden, timing, voelen, contrapunt, en spontaniteit.

Emily died an untimely and all-too-early death in 1990 at the age of 32. Emily stierf een vroegtijdige en al te vroege dood in 1990 op de leeftijd van 32. Monty Alexander, her ex-husband, said it best; “She's out of town. Monty Alexander, haar ex-man, zei dat het beste, "Ze is buiten de stad. She'll be back” – I believe that – the music was just too good. Ze komen terug "- ik geloof dat - de muziek was gewoon te goed.